ಮುಂದೆ ಹೊಗಳಿಕೆ ಹಿಂದೆ ಕುಣಿಕೆ – ಬೆಣ್ಣೆ ಹಚ್ಚುವ ಕೈಲಿರುತ್ತೆ ಚಾಕು !

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಪಾಠಗಳನ್ನು ಪುಸ್ತಕಗಳಿಂದ ಕಲಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕೆಲವನ್ನು ಅನುಭವ ಮತ್ತು ಕಾಲ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಪಾಠಗಳನ್ನು ಮನುಷ್ಯರು ಕಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯರು ಕಲಿಸುವ ಪಾಠಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ತುಂಬಾ ದುಬಾರಿ. ಅವುಗಳ ಬೆಲೆ ಹಣವಲ್ಲ, ವಿಶ್ವಾಸ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮನಸ್ಸು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಂಬಂಧ. ಮತ್ತೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಆತ್ಮೀಯತೆ. ಆದರೆ ಮರಳಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿದ ಗೂಡಂತೆ ಈ ವಿಶ್ವಾಸ ಕುಸಿದಾಗ? ಮುಂದೆ ಹೊಗಳಿಕೆ ಮಾತಾಡುತ್ತ, ಹಿಂದೆ ಕುಣಿಕೆ ಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸುತ್ತ, ಮಾತಲ್ಲಿ ಬೆಣ್ಣೆ ಹಚ್ಚುತ್ತ, ಬೆನ್ನಿಗಿರಿಯಲು ಕೈಲಿ ಚಾಕು ಹಿಡಿದು ನಿಂತಾಗ?

ನನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲೂ ಅಂತಹ ಅನುಭವಗಳು ಬಂದಿವೆ.

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಿಹಿಯಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವವರು ನಮ್ಮ ಒಳಿತನ್ನು ಬಯಸುವವರೇ ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದೆ. ನಮ್ಮನ್ನು ಹೊಗಳುವವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವವರ ಮುಂದೆ ಮನಸ್ಸು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನಿಲ್ಲ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದೆ.

ಆದರೆ ಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆ ಒಂದು ಕಠೋರ ಸತ್ಯ ಅರ್ಥವಾಯಿತು.

ಮಾತು ಸಿಹಿಯಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಸಿಹಿಯಾಗಿರಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ.

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಹೊಗಳುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ನಮ್ಮ ದುರ್ಬಲತೆಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾನೆ. ನಾವು ಯಾವ ಮಾತಿಗೆ ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತೇವೆ, ಯಾವ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಭಾವನಾತ್ಮಕರಾಗುತ್ತೇವೆ, ಯಾರನ್ನು ನಂಬುತ್ತೇವೆ, ಯಾವ ರೀತಿಯ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ನಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವನು ಗಮನಿಸಿರಬಹುದು.

ಆಗ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾದ ಮಾತು

ಬೆಣ್ಣೆ ಹಚ್ಚುವವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಚಾಕು ಇರುತ್ತದೆ. ಹುಷಾರು.

ಈ ಮಾತು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಅನುಮಾನಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಹೊಗಳುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ಮೋಸಗಾರ ಎಂದು ಹೇಳುವುದೂ ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ ಯಾರನ್ನು ಎಷ್ಟು ನಂಬಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಅನುಭವ ಕಲಿಸಿದ ದೊಡ್ಡ ಪಾಠ.

ಹೊಗಳಿಕೆ ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕೆ ಗೆಲ್ಲುತ್ತದೆ?

ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತು ಕೇಳುವುದು ಸಹಜವಾಗಿ ಇಷ್ಟ. ನಮ್ಮ ಪರಿಶ್ರಮವನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಗುರುತಿಸಿದಾಗ ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಮೆಚ್ಚಿದಾಗ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಬೆಂಬಲಿಸಿದಾಗ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಮೂಡುತ್ತದೆ.

ಇದು ಮಾನವ ಸಹಜತೆ.

ಆದರೆ ಇದೇ ಸಹಜತೆಯನ್ನು ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೆ ತರಲು ಯಾವಾಗಲೂ ಬೆದರಿಕೆ ಅಥವಾ ಒತ್ತಡ ಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಎರಡು ಸಿಹಿಯಾದ ಮಾತುಗಳು ಸಾಕಾಗುತ್ತವೆ.

ಮೊದಲು ಹೊಗಳಿಕೆ.

ನಂತರ ಆತ್ಮೀಯತೆ.

ಆಮೇಲೆ ವಿಶ್ವಾಸ.

ಅದಾದ ಮೇಲೆ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮಾಹಿತಿ.

ಕೊನೆಗೆ ಪ್ರಭಾವ.

ಇದು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಂಬಂಧದಲ್ಲೂ ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮಾನವ ಸಂಬಂಧಗಳ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಮಾದರಿಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.

ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಹೊಂದಿರುವ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ದೃಢಪಡಿಸಿದಾಗ, ನಾವು ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಅವನು ಹೇಳುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಅಗತ್ಯ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಅವನ ಮಾತು ಸತ್ಯವೇ ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತ, ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇಲ್ಲಿಯೇ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಅಗತ್ಯ.

ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹಿತ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಹೊಗಳುವುದಿಲ್ಲ

ನನ್ನ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಇದೆ.

ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹಿತ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಯಿಸುವ ಮಾತನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.

ನೀನು ತಪ್ಪು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯ.

ಈ ನಿರ್ಧಾರ ಸರಿಯಲ್ಲ.

ನೀನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸಬೇಕು.

ನೀನು ಈ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋದರೆ ಮುಂದೆ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಬಹುದು.

ಇಂತಹ ಮಾತುಗಳು ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕಹಿಯಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವುಗಳ ಹಿಂದೆ ಕಾಳಜಿ ಇರಬಹುದು.

ನಮ್ಮನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲು ಅಲ್ಲ, ನಮ್ಮನ್ನು ಉಳಿಸಲು ಹೇಳಿದ ಮಾತಾಗಿರಬಹುದು.

ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ, ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತಪ್ಪಿಗೂ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಮಗೆ ತುಂಬಾ ಹತ್ತಿರವಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ನಮ್ಮ ಒಳಿತಿಗಿಂತ ನಮ್ಮ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿರಬಹುದು.

ಇದನ್ನು ನಾನು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡೆ.

ನಮ್ಮ ತಪ್ಪನ್ನು ತೋರಿಸುವವನು ನಮ್ಮ ಶತ್ರುವಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ.
ನಮ್ಮ ತಪ್ಪನ್ನೂ ಹೊಗಳುವವನು ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ.

ಹೊಗಳಿಕೆಯ ಪ್ರಮಾಣವಲ್ಲ, ಅದರ ಉದ್ದೇಶ ಮುಖ್ಯ

ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಮ್ಮ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮೆಚ್ಚುವುದು ಸಹಜ.

ನಮ್ಮ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸುವುದು ಸುಂದರ.

ನಮ್ಮ ಪರಿಶ್ರಮವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಮಾನವೀಯತೆ.

ಆದರೆ ಯಾರಾದರೂ ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾತಿಗೂ ಒಪ್ಪಿಗೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಿರ್ಧಾರವೂ ಅದ್ಭುತ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮೂಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಂತು ಯೋಚಿಸಬೇಕು.

ಅವರು ನಮ್ಮ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ?

ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ?

ಅವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಬೆಳೆಯಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ?

ಅಥವಾ ತಮ್ಮ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೆ ಒಳಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ?

ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಬಹಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮ.

ಹೊಗಳಿಕೆಯ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದು ಕಷ್ಟ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮಾತಿಗಿಂತ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದು ಮುಖ್ಯ.

ನನ್ನ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಮತ್ತೊಂದು ಸತ್ಯ

ನಮ್ಮನ್ನು ಹೊಗಳುವವರು ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತ, ನಾವು ಅವರ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳದಾಗ ಅವರು ಹೇಗೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು ಹೆಚ್ಚು ಮುಖ್ಯ.

ನಾನು ನನ್ನದೇ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಾಗ ಕೆಲವರ ವರ್ತನೆ ಬದಲಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ.

ನಾನು ಒಪ್ಪದಾಗ ಆತ್ಮೀಯತೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ.

ನಾನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ ಅಸಮಾಧಾನ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿದೆ.

ನಾನು ನನ್ನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದಾಗ ಹಿಂದೆ ಮಾತನಾಡುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು ಬಂದಿವೆ.

ಆಗ ಒಂದು ಸತ್ಯ ಅರ್ಥವಾಯಿತು.

ಕೆಲವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ನಮ್ಮಿಂದ ಸಿಗುವ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೆ.

ನಾವು ಅವರ ಮಾತು ಕೇಳುವವರೆಗೆ ಅವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಾರೆ.

ನಾವು ಅವರ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವವರೆಗೆ ಆತ್ಮೀಯರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

ಆದರೆ ನಾವು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ನಿಂತಾಗ ಅವರ ನಿಜವಾದ ಭಾವನೆ ಹೊರಬರುತ್ತದೆ.

ಆ ಅನುಭವ ನೋವು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಪಾಠವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ.

ನಿಮ್ಮ ‘ಇಲ್ಲ’ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪರೀಕ್ಷೆ

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ‘ಹೌದು’ ಎನ್ನುವುದು ಸುಲಭ.

ಹೌದು ಎಂದರೆ ಸಂಬಂಧ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.

ಹೌದು ಎಂದರೆ ಎದುರಾಳಿಗೆ ಸಂತೋಷ.

ಹೌದು ಎಂದರೆ ಸಂಘರ್ಷ ತಪ್ಪುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ‘ಇಲ್ಲ’ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ.

ಅಲ್ಲಿಯೇ ಮನುಷ್ಯನ ನಿಜವಾದ ಮುಖ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

ನೀವು ಅವನ ಸಲಹೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸದಾಗ?

ನೀವು ಅವನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳದಾಗ?

ನೀವು ಅವನಿಗೆ ವಿರೋಧಿಸಿದಾಗ?

ನೀವು ನಿಮ್ಮದೇ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಾಗ?

ಅವನು ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಾನೆಯೇ?

ಅಥವಾ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಅಪರಾಧಭಾವನೆ ಮೂಡಿಸುತ್ತಾನೆಯೇ?

ನಿಮ್ಮನ್ನು ದೂರ ಮಾಡುತ್ತಾನೆಯೇ?

ನಿಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಇತರರ ಮುಂದೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆಯೇ?

ನಿಜವಾದ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಜಾಗ ಇರುತ್ತದೆ.

ನಿಮ್ಮ ‘ಇಲ್ಲ’ ಅನ್ನು ಗೌರವಿಸುವವನು ನಿಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಾನೆ.

ನಿಮ್ಮ ‘ಹೌದು’ ಮಾತ್ರ ಬೇಕಾದವನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ತನ್ನ ಅಗತ್ಯದ ಭಾಗವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿದೆ.

ನಮ್ಮ ದುರ್ಬಲತೆಗಳನ್ನು ಯಾರು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು?

ಆತ್ಮೀಯತೆ ಎಂದರೆ ಮನಸ್ಸು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು.

ನಮ್ಮ ನೋವುಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇವೆ.

ಕುಟುಂಬದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.

ನಮ್ಮ ಭಯಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇವೆ.

ಹಿಂದಿನ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.

ಮುಂದಿನ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.

ಇದು ಮಾನವ ಸಂಬಂಧದ ಸಹಜ ಭಾಗ.

ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಬೇಕೆಂಬ ನಿಯಮವಿಲ್ಲ.

ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳು ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಇರಬೇಕು.

ಕೆಲವು ಕುಟುಂಬದೊಳಗೇ ಉಳಿಯಬೇಕು.

ಕೆಲವು ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ನನ್ನ ಅನುಭವ ನನಗೆ ಕಲಿಸಿದ ಮಾತು

ವಿಶ್ವಾಸ ಕೊಡಿ. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜೀವನದ ಕೀಲಿಯನ್ನು ಯಾರ ಕೈಗೂ ಕೊಡಬೇಡಿ.

ಇದು ಅನುಮಾನವಲ್ಲ.

ಇದು ಅನುಭವ.

ಚಾಕು ಯಾವಾಗ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ?

ಬೆಣ್ಣೆ ಹಚ್ಚುವ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಚಾಕು ಇದೆ ಎಂಬುದು ಬೆಣ್ಣೆ ಹಚ್ಚುವಾಗ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬದಲಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.

ನೀವು ಅವನ ಮಾತು ಕೇಳದಾಗ.

ನೀವು ಅವನನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದಾಗ.

ನೀವು ಅವನಿಗಿಂತ ಮುಂದೆ ಹೋದಾಗ.

ನೀವು ಅವನ ಸಹಾಯವಿಲ್ಲದೆ ನಿಂತಾಗ.

ನೀವು ಅವನ ನಿಯಂತ್ರಣದಿಂದ ಹೊರಬಂದಾಗ.

ಆಗ ನಿಜವಾದ ಮುಖ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಕೆಲವರು ದೂರ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.

ಕೆಲವರು ಬದಲಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಕೆಲವರು ನಿಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಕೆಲವರು ನಿಮ್ಮ ವಿರುದ್ಧ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ.

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನೋವಾಗುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ನಂತರ ಒಂದು ಅರಿವು ಬರುತ್ತದೆ

ಕಳೆದುಕೊಂಡದ್ದು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲ. ತಪ್ಪಾಗಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಒಂದು ವಿಶ್ವಾಸ.

ಈ ಅರಿವು ನೋವಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡದು.

ಯಶಸ್ಸು ಮತ್ತು ವಿಫಲತೆ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತವೆ

ನನ್ನ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ನಿಜವಾದ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಎರಡು ಸಂದರ್ಭಗಳು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ.

ಒಂದು ನಮ್ಮ ಯಶಸ್ಸು.

ಇನ್ನೊಂದು ನಮ್ಮ ವಿಫಲತೆ.

ನಾವು ಯಶಸ್ವಿಯಾದಾಗ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲೂ ಜನ ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಅಭಿನಂದನೆಗಳು ಬರುತ್ತವೆ. ಹೊಗಳಿಕೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಕಂಡು ನಿಜವಾಗಿ ಸಂತೋಷಪಡುವವರು ಎಷ್ಟು ಎಂಬುದು ಕಾಲ ಕಳೆದಾಗ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ.

ಅದೇ ರೀತಿ ನಾವು ಕುಸಿದಾಗ, ನಮ್ಮಿಂದ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲದಾಗ, ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಕೊಡುವುದಕ್ಕೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲದಾಗ ಯಾರು ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದೂ ಆಗಲೇ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ.

ನಿಮ್ಮ ಯಶಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟುವವರಿಗಿಂತ, ನಿಮ್ಮ ವಿಫಲತೆಯಲ್ಲಿ ಮೌನವಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವವರನ್ನು ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ.

ಅವರು ಬಹುಶಃ ನಿಮ್ಮ ನಿಜವಾದವರು.

ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಅನುಮಾನಿಸುವುದು ಪರಿಹಾರವಲ್ಲ

ನನ್ನ ಅನುಭವ ನನಗೆ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸಲು ಕಲಿಸಿಲ್ಲ.

ಬದಲಾಗಿ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಲಿಸಿದೆ.

ಎಲ್ಲರೂ ಕೆಟ್ಟವರಲ್ಲ.

ಎಲ್ಲರೂ ಒಳ್ಳೆಯವರೂ ಅಲ್ಲ.

ಕೆಲವರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನಮ್ಮ ಒಳಿತನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ.

ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಂಬಂಧ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಕೆಲವರು ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಯಾರು ಯಾವ ರೀತಿಯವರು ಎಂಬುದನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದೇ ಜೀವನದ ದೊಡ್ಡ ಜ್ಞಾನ.

ಆದ್ದರಿಂದ ಈಗ ನಾನು ಯಾರನ್ನೂ ಮೊದಲ ಭೇಟಿಯಲ್ಲೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಒಳ್ಳೆಯವನು ಅಥವಾ ಕೆಟ್ಟವನು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ.

ಕಾಲ ಮನುಷ್ಯನ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಪರೀಕ್ಷಕ.

ಮಾತು ಎಷ್ಟು ಸಿಹಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಕಾಲದ ಮುಂದೆ ನಕಲಿ ಸಂಬಂಧ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಕೊನೆಯ ಪಾಠ

ಇಂದು ಯಾರಾದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಹೊಗಳಿದರೆ ನಾನು ಅದನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತೇನೆ.

ಆದರೆ ನನ್ನ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಅವರ ಹೊಗಳಿಕೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.

ಯಾರಾದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಟೀಕಿಸಿದರೆ ತಕ್ಷಣ ಕೋಪಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.

ಅದರೊಳಗೆ ಸತ್ಯವಿದೆಯೇ ಎಂದು ನೋಡುತ್ತೇನೆ.

ಯಾರಾದರೂ ತುಂಬಾ ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ಬಂದರೆ ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತೇನೆ.

ಆದರೆ ಸಮಯದ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಆ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ.

ಯಾರಾದರೂ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತು ಹೇಳಿದರೆ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ.

ಆದರೆ ನನ್ನ ಗೈರುಹಾಜರಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಹೇಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಯಾಕೆಂದರೆ ಈಗ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದೆ

ಮಾತು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಪರಿಚಯವಲ್ಲ. ನಡವಳಿಕೆಯ ನಿರಂತರತೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಪರಿಚಯ.

ಕೊನೆಯ ಮಾತು

ನನ್ನ ಬದುಕು ನನಗೆ ಒಂದು ಕಠೋರ ಸತ್ಯ ಕಲಿಸಿದೆ.

ನಮ್ಮನ್ನು ಹೊಗಳುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ನಮ್ಮವರು ಅಲ್ಲ.
ನಮ್ಮನ್ನು ಟೀಕಿಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ನಮ್ಮ ಶತ್ರುಗಳಲ್ಲ.

ಕೆಲವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಾರೆ ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಕೆಲವರು ನಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಆದರೆ ಕೆಲವರು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಲು ಹೊಗಳಿಕೆಯ ಕೀಲಿಯನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ.

ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಹೊಗಳಿಕೆಯನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಹೊಗಳಿಕೆಗೆ ನಮ್ಮ ವಿವೇಕವನ್ನು ಮಾರಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು.

ವಿಶ್ವಾಸವಿಡಿ.

ಆದರೆ ಮಿತಿಯೊಂದಿಗೆ.

ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಸಿ.

ಆದರೆ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದೆ.

ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿ.

ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಕೀಲಿಯನ್ನು ಯಾರ ಕೈಗೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕೊಡಬೇಡಿ.

ಏಕೆಂದರೆ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಆಳವಾದ ಗಾಯವನ್ನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಶತ್ರು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

ನಾವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಂಬಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ಆ ಗಾಯದ ಮೊದಲು ಬಹುಶಃ ಬಂದಿರಬಹುದು ಒಂದು ಸಿಹಿಯಾದ ಮಾತು.

ಒಂದು ನಗು.

ಒಂದು ಆತ್ಮೀಯ ಮಾತುಕತೆ.

ಒಂದು ಹೊಗಳಿಕೆ.

ಮತ್ತು…

ಬೆಣ್ಣೆ ಹಚ್ಚಿದ ಒಂದು ಕೈ.

ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಅನುಭವದಿಂದ ನಾನು ಹೇಳುವುದು ಇಷ್ಟೇ

ಹೊಗಳಿಕೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆದರೆ ಅದರ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ.
ಆತ್ಮೀಯತೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಮಿತಿಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿ.
ವಿಶ್ವಾಸವಿಡಿ, ಆದರೆ ವಿವೇಕವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ.

ಯಾಕೆಂದರೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಬುದ್ಧತೆ ಎಂದರೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಅನುಮಾನಿಸುವುದಲ್ಲ.

ಯಾರನ್ನು ಎಷ್ಟು ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬಿಡಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು.

ಅದೇ ನನ್ನ ಅನುಭವ ಕಲಿಸಿದ ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣ, ಆದರೆ ಅತ್ಯಂತ ಅಮೂಲ್ಯ ಪಾಠ.