ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ವಸ್ತುಗಳು ಬಹಳ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಎಂದಿಗೂ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ ಅವು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದಾಗ, ಅವು ಕೇವಲ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಅವು ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಕಾಲಘಟ್ಟವನ್ನು, ಯಾವುದೋ ಒಂದು ದಾರಿಯನ್ನು, ಯಾವುದೋ ಒಂದು ನೆನಪನ್ನು ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತವೆ. ಅಂತಹ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಸವೆದ ಚಪ್ಪಲಿಗಳಿಗೂ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನವಿದೆ.
ಹೊಸ ಚಪ್ಪಲಿಯನ್ನು ಖರೀದಿಸಿದಾಗ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಸಂತೋಷ. ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟವಾದ ಚಪ್ಪಲಿಯನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿ, ಕಾಲಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿಕೊಂಡು, ಹೊಸ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತೇವೆ. ಮೊದಲ ಕೆಲವು ದಿನ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶೇಷ ಕಾಳಜಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಇಡಬೇಕು, ಹೇಗೆ ಹಾಕಬೇಕು, ಕೆಸರು ತಾಗದಂತೆ ಹೇಗೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ಯೋಚನೆಯೂ ಇರುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ದಿನಗಳು ಕಳೆದಂತೆ ಆ ಕಾಳಜಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಚಪ್ಪಲಿ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಂಗತಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಡುವಾಗ ಕಾಲಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ. ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ. ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತೇವೆ. ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ. ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತೇವೆ. ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತೇವೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುತ್ತೇವೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮನಸ್ಸು ಭಾರವಾಗಿದ್ದಾಗ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತೇವೆ.
ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ಆ ಚಪ್ಪಲಿ ಮೌನವಾಗಿ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಇರುತ್ತದೆ.
ಅದು ನಮ್ಮಿಂದ ಏನನ್ನೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವು ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆಯೇ, ದುಃಖದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆಯೇ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಹಣವಿದೆಯೇ, ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿವೆಯೇ ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವು ನಡೆಯುತ್ತೇವೆ, ಅದು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.
ಹೀಗೆ ದಿನಗಳು, ತಿಂಗಳುಗಳು, ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆಯುತ್ತವೆ.
ಒಂದು ದಿನ ನೋಡಿದಾಗ ಆ ಹೊಸ ಚಪ್ಪಲಿ ಸವೆದಿರುತ್ತದೆ.
ತಳಭಾಗ ತೆಳುವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅಂಚುಗಳು ಹರಿದು ಹೋಗಿರುತ್ತವೆ. ಬಣ್ಣ ಮಾಸಿರುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು ಕಡೆ ಹೊಲಿಗೆ ಸಡಿಲವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ನೋಡಲು ಹಿಂದಿನಂತೆ ಸುಂದರವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆಗ ನಾವು ಅದನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ.
ಹೊಸದೊಂದು ಚಪ್ಪಲಿ ಬರುತ್ತದೆ.
ಹಳೆಯದು ಮೂಲೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುತ್ತದೆ.
ಅಲ್ಲಿಂದ ಅದರ ಕಥೆ ಮುಗಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ನಿಜವಾಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಅದರ ಕಥೆ ಅಲ್ಲೇ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಒಂದು ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ.
ನಾವು ಯಾವಾಗಲೂ ಹೊಸದನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ. ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ, ಹೊಸ ಮೊಬೈಲ್, ಹೊಸ ಕಾರು, ಹೊಸ ಮನೆ, ಹೊಸ ವಸ್ತುಗಳು. ಹೊಸದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆಕರ್ಷಣೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಹೊಸದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಕ್ಷಣ ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ಹಳೆಯದರಲ್ಲಿ ಇರುವ ಭಾವನೆ ಹೊಸದರಲ್ಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.
ಸವೆದ ಚಪ್ಪಲಿಯ ಮೌಲ್ಯ ಅದರ ಬೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ನಡೆದ ದೂರದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೆ.
ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ.
ನಾವು ನಡೆದ ಸಾವಿರಾರು ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆಯೇ? ನಾವು ದಾಟಿದ ರಸ್ತೆಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದಾರೆಯೇ? ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದ ದಿನಗಳನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆಯೇ? ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಕೆಸರಿನಿಂದ ಕಾಪಾಡಿದ ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಗುರುತಿಸಿದ್ದಾರೆಯೇ?
ಚಪ್ಪಲಿ ಮಾತ್ರ ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಮೌನವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಿರುತ್ತದೆ.
ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಸವೆದ ಚಪ್ಪಲಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ನನಗೆ ಅವುಗಳ ಹಳೆಯತನಕ್ಕಿಂತ ಅವುಗಳ ಪ್ರಯಾಣವೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ.
ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕೂ ಸವೆದ ಚಪ್ಪಲಿಯಂತೆಯೇ.
ಹೊಸತನದಲ್ಲಿರುವ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಗಮನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಯುವಕನಾಗಿದ್ದಾಗ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಉತ್ಸಾಹ ಇರುತ್ತದೆ. ದೇಹದಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಕನಸುಗಳು ಇರುತ್ತವೆ. ಅವನ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ವೇಗ ಇರುತ್ತದೆ. ಅವನು ಹೊಸ ದಾರಿಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಸುತ್ತಲೂ ಜನರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ.
ಆದರೆ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತದೆ.
ಕೂದಲು ಬಿಳಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಮುಖದಲ್ಲಿ ಗೆರೆಗಳು ಮೂಡುತ್ತವೆ. ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ನಿಧಾನ ಬರುತ್ತದೆ. ದೇಹ ಮೊದಲಿನಂತೆ ಸಹಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆಗ ಸಮಾಜದ ಒಂದು ಭಾಗ ಅವನನ್ನು ಹಳೆಯದಾಗಿ ನೋಡಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ಆ ಮನುಷ್ಯ ಎಷ್ಟು ದೂರ ನಡೆದಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಯಾರು ನೋಡುತ್ತಾರೆ?
ಅವನು ಕುಟುಂಬಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡಿದ ತ್ಯಾಗಗಳನ್ನು ಯಾರು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ?
ಅವನು ಎದುರಿಸಿದ ಸೋಲುಗಳನ್ನು, ಅವಮಾನಗಳನ್ನು, ನೋವುಗಳನ್ನು, ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಯಾರು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ?
ಅವನ ಸವೆದ ಮುಖದ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಜೀವನವಿದೆ.
ಸವೆದ ಚಪ್ಪಲಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಅದು ಹಳೆಯದು ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಸುಲಭ. ಆದರೆ ಅದು ಎಷ್ಟು ದಾರಿಗಳನ್ನು ಕಂಡಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟ.
ಅದೇ ರೀತಿ ವಯಸ್ಸಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಕಾಣುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಗೆರೆಗೂ ಒಂದು ಕಥೆ ಇರುತ್ತದೆ.
ಕೆಲವು ಗೆರೆಗಳು ನಗುವಿನಿಂದ ಬಂದಿರುತ್ತವೆ.
ಕೆಲವು ಚಿಂತೆಗಳಿಂದ.
ಕೆಲವು ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳಿಂದ.
ಕೆಲವು ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ.
ಕೆಲವು ಕಳೆದುಕೊಂಡವರ ನೆನಪಿನಿಂದ.
ಹಾಗಾಗಿ ವಯಸ್ಸು ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆ ಮನುಷ್ಯನ ಮೌಲ್ಯ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನ ಅನುಭವ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ.
ಸವೆದ ಚಪ್ಪಲಿ ನಮಗೆ ಇದನ್ನೇ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ.
ಒಂದು ಚಪ್ಪಲಿ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಎಷ್ಟು ದೂರ ನಡೆದಿದೆಯೋ ಅಷ್ಟೇ ಅದರ ನಿಜವಾದ ಮೌಲ್ಯ.
ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ಕೆಲವು ಸಂಬಂಧಗಳು ಹಾಗೆಯೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮ ಸಂತೋಷದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ನಾವು ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವವರು ಕೆಲವೇ ಜನ.
ಸಂತೋಷದ ದಿನದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಸಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಹಲವರು. ಆದರೆ ದುಃಖದ ದಿನದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಒರೆಸುವವರು ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ.
ಯಶಸ್ಸಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಹೊಗಳುವವರು ಅನೇಕರು. ಆದರೆ ಸೋಲಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಡುವವರು ಅಪರೂಪ.
ಆ ಸಂಬಂಧಗಳ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ನಾವು ಬಹಳ ತಡವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೊಸ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಆಕರ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುತ್ತೇವೆ. ಹೊಸ ಸ್ನೇಹಗಳು, ಹೊಸ ಪರಿಚಯಗಳು, ಹೊಸ ಜಗತ್ತು ನಮ್ಮನ್ನು ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಜೀವನದ ಕಷ್ಟದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ನಡೆದು ಬಂದವರು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತೇವೆ.
ಸವೆದ ಚಪ್ಪಲಿ ಎಂದಿಗೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಮೋಸ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.
ಅದು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ನಡೆದ ದಾರಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಅದು ನಾವು ಎಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದೆವು ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ.
ನಾವು ಎಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದೆವು ಎಂಬುದನ್ನೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ.
ಅದು ಕೇವಲ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಇರುತ್ತದೆ.
ನಮ್ಮ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಿಗೆ ಮೌನವಾಗಿ ಬೆಂಬಲ ನೀಡುತ್ತದೆ.
ಇದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮನೋವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸತ್ಯವೂ ಇದೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸು ಹೊಸ ಅನುಭವಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ವೇಗವಾಗಿ ಆಕರ್ಷಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೊಸ ವಸ್ತು ಹೊಸತನದ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಹಳೆಯ ವಸ್ತುಗಳು ನೆನಪುಗಳೊಂದಿಗೆ ಜೋಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತವೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಕೆಲವು ಹಳೆಯ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಎಷ್ಟೇ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದ್ದರೂ ಬಿಸಾಡಲು ಮನಸ್ಸಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಹಳೆಯ ಪೆನ್, ಹಳೆಯ ಗಡಿಯಾರ, ಹಳೆಯ ಸೈಕಲ್, ಹಳೆಯ ಬ್ಯಾಗ್, ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕ, ಹಳೆಯ ಫೋಟೋ ಮತ್ತು ಹಳೆಯ ಚಪ್ಪಲಿ ಕೂಡ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತವೆ.
ಅವುಗಳ ಬೆಲೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರಬಹುದು.
ಆದರೆ ನೆನಪಿನ ಬೆಲೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸುವ ಒಂದು ಚಪ್ಪಲಿ ಇರಬಹುದು. ಮೊದಲ ಸಂಬಳದಲ್ಲಿ ಖರೀದಿಸಿದ ಚಪ್ಪಲಿ ಇರಬಹುದು. ಯಾರಾದರೂ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೊಟ್ಟ ಚಪ್ಪಲಿ ಇರಬಹುದು. ಜೀವನದ ಒಂದು ಮಹತ್ವದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದ ಚಪ್ಪಲಿ ಇರಬಹುದು.
ಆ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಅದು ಹಳೆಯದಾದರೂ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾವು ಅದನ್ನು ಬಿಸಾಡಲು ಹೋಗಿ ಮತ್ತೆ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತೇವೆ.
ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಚಪ್ಪಲಿ ಬೇಕು ಎಂಬುದಲ್ಲ.
ಅದರೊಂದಿಗೆ ಜೋಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಒಂದು ಕಾಲವನ್ನು ಬಿಸಾಡಲು ಮನಸ್ಸಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾವು ಅನೇಕ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಕೆಲವು ವಸ್ತುಗಳು ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತವೆ. ಕೆಲವು ಸಂಬಂಧಗಳು ದೂರವಾಗುತ್ತವೆ. ಕೆಲವು ಜನರು ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನಿಂದ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವು ದಿನಗಳು ಮತ್ತೆ ಎಂದಿಗೂ ಮರಳಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ನೆನಪುಗಳು ಉಳಿಯುತ್ತವೆ.
ಸವೆದ ಚಪ್ಪಲಿಗಳು ಕೂಡ ಆ ನೆನಪುಗಳ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ರೂಪಕವಾಗಬಹುದು.
ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸವೆದು ಹೋಗುತ್ತೇವೆ. ಪ್ರತಿದಿನದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಸವೆಸುತ್ತವೆ. ಸಂಬಂಧಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಬದಲಿಸುತ್ತವೆ. ಅನುಭವಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಸೋಲುಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತವೆ. ನೋವುಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರಬುದ್ಧರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತವೆ.
ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದಾಗ ನಾವು ಹಿಂದಿನವರಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಒಳಗೆ ನೋಡಿದಾಗ ನಾವು ಹಿಂದಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಅನುಭವಿಗಳಾಗಿರುತ್ತೇವೆ.
ಸವೆದ ಚಪ್ಪಲಿ ದುರ್ಬಲವಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದು ನಡೆದ ದಾರಿಯನ್ನು ಯಾರೂ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಅದೇ ರೀತಿ ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಯಾರೂ ಅಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಆದ್ದರಿಂದ ಸವೆದ ಚಪ್ಪಲಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ನಗಬೇಡಿ.
ಅವುಗಳ ಹಳೆಯತನವನ್ನು ನೋಡಿ ಅಸಡ್ಡೆ ಮಾಡಬೇಡಿ.
ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅವುಗಳ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ.
ಅವು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಎಷ್ಟು ದೂರ ಬಂದಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಯೋಚಿಸಿ.
ಬಹುಶಃ ನೀವು ಇಂದು ನಿಂತಿರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬರಲು ಅವು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಸಾವಿರಾರು ಹೆಜ್ಜೆ ನಡೆದಿರಬಹುದು.
ಹೊಸ ಚಪ್ಪಲಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮುಂದೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ಸವೆದ ಚಪ್ಪಲಿ ನೀವು ಹಿಂದೆ ನಡೆದು ಬಂದ ದಾರಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ.
ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗುವುದು ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯವೋ, ಹಿಂದೆ ತಿರುಗಿ ನಾವು ಬಂದ ದಾರಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ.
ಏಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಯಶಸ್ಸಿನ ಹಿಂದೆ ಅನೇಕ ಸವೆದ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಿರುತ್ತವೆ.
ನಮ್ಮ ಸಂತೋಷದ ಹಿಂದೆ ಅನೇಕ ಕಣ್ಣೀರಿನ ದಿನಗಳಿರುತ್ತವೆ.
ನಮ್ಮ ಇಂದಿನ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಹಿಂದೆ ಅನೇಕ ಹೋರಾಟಗಳಿರುತ್ತವೆ.
ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಇಂದಿನ ಸ್ಥಿತಿಯ ಹಿಂದೆ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಮೌನವಾಗಿ ನಡೆದ ಅನೇಕ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು, ವಸ್ತುಗಳು ಮತ್ತು ನೆನಪುಗಳಿರುತ್ತವೆ.
ಸವೆದ ಚಪ್ಪಲಿಗಳು ಕೊನೆಗೆ ನಮಗೆ ಒಂದು ಸರಳವಾದ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತವೆ.
ಹೊಸತನ ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ಸವೆದುಹೋದತನದ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೃದಯ ಬೇಕು.
ಆದ್ದರಿಂದ ಮನೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವ ನಿಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಚಪ್ಪಲಿಗಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿ.
ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಧೂಳು ಬಿದ್ದಿರಬಹುದು.
ಅವುಗಳ ಬಣ್ಣ ಮಾಸಿರಬಹುದು.
ಅವುಗಳ ತಳ ಸವೆದು ಹೋಗಿರಬಹುದು.
ಆದರೆ ಅವುಗಳೊಳಗೆ ನಿಮ್ಮ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ಇತಿಹಾಸವಿದೆ.
ನೀವು ನಡೆದ ದಾರಿಗಳ ನೆನಪಿದೆ.
ನೀವು ಅನುಭವಿಸಿದ ದಿನಗಳ ಮೌನ ಸಾಕ್ಷಿಯಿದೆ.
ಬಹುಶಃ ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಕೆಲವು ಸವೆದ ಚಪ್ಪಲಿಗಳನ್ನು ಎಸೆಯಲು ಮನಸ್ಸು ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ.
ಅವುಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಲ್ಲ.
ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಒಂದು ತುಣುಕನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದೆಂಬ ಭಾವನೆ.
ಸವೆದ ಚಪ್ಪಲಿಗಳು ನಮಗೆ ಹೇಳುವ ದೊಡ್ಡ ಪಾಠವೆಂದರೆ
ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಹೊಸದಾಗಿ ಕಾಣುವುದು ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ. ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಎಷ್ಟು ದೂರ ನಡೆದು ಬಂದಿದೆ ಎಂಬುದೇ ಮುಖ್ಯ.
ಮನುಷ್ಯರಿಗೂ ಇದೇ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ.
ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಸವೆದವರು, ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ನಡೆದವರು, ನಮ್ಮ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಕಂಡವರು, ನಮ್ಮ ಮೌನವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡವರು, ನಮ್ಮ ಸೋಲಿನಲ್ಲೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡದವರು ಜೀವನದ ನಿಜವಾದ ಸಂಪತ್ತು.
ಅವರನ್ನು ಹೊಸತನದ ಹೊಳಪಿನೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಬೇಡಿ.
ಅವರು ಸವೆದ ಚಪ್ಪಲಿಗಳಂತವರು.
ಹೊಳಪು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರಬಹುದು.
ಆದರೆ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ.
ಅವರು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ನಡೆದ ದಾರಿ ಅವರ ನಿಜವಾದ ಪರಿಚಯ.
ಕೊನೆಗೆ ಸವೆದ ಚಪ್ಪಲಿಗಳು ಮೌನವಾಗಿ ನಿಂತು ನಮ್ಮನ್ನು ಕೇಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಒಂದೇ
“ನಾನು ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಇಷ್ಟು ದೂರ ನಡೆದಿದ್ದೇನೆ. ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವೆಯಾ?”
ಬಹುಶಃ ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ ನಾವು ಹೇಳಬೇಕಾದ ಮಾತು ಇಷ್ಟೇ
“ನೀನು ಸವೆದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ದಾರಿಯನ್ನು ನಡೆದು ನಡೆದು ನನ್ನ ನೆನಪಾಗಿ ಉಳಿದಿದ್ದೀಯ.”
